Programowanie dla młodzieży - 5 mitów

mit3Programowanie jest coraz popularniejsze i nikogo nie powinno to dziwić, ponieważ zapotrzebowanie rynku jest spore, tak samo jak możliwości rozwoju. Jednak w kwestii nauki programowania wśród dzieci, zdania są podzielone. Według niektórych jest to za trudny materiał, aby przerabiać go we wczesnym wieku, dla innych zaś wydaje się zbyt nudny, aby wprowadzać go do systemu edukacji. Niestety takie mity są często powielane, i jak we wszystkim jest w tym ziarno prawdy, ale tak naprawdę jest więcej zalet rozpoczęcia przygody z programowaniem we wczesnych etapach rozwoju dziecka niż wad.

 

Mit 1. Programowanie jest za trudne

Programowanie to tak naprawdę nauka logicznego myślenia i stopniowe rozwiązywanie problemów poprzez ich analizę i rozłożenie na mniejsze części. To, co większości wydaje się zagłębianiem w cyfry i przypomina scenę rodem z Matrixa, jest przede wszystkim nauką radzenia sobie z problemami. Rozwój takich umiejętności jest przydatny w innych dziedzinach życia a sama nauka zdecydowanie nie polega na rozwiązywaniu skomplikowanych działań matematycznych. Ucząc się programowania dzieci są w stanie zrozumieć, gdzie popełniły błąd, jakie są możliwe rozwiązania i od razu je przetestować. Dodatkowo uczą się skrupulatności i cierpliwości. Zadania są dostosowane do ich możliwości, a sama nauka wygląda nieco inaczej niż nauka dorosłych. Uczenie się programowania można przyrównać do nauki języków obcych - gramatyka, semantyka, słownictwo, wymowa - wszystko wymaga czasu, jednak od czegoś trzeba zacząć. Początkiem jest liczenie w języku obcym lub zapamiętywanie poszczególnych słów i schematów występujących w danym języku. Tak samo w przypadku programowania, dziecko przechodzi cały proces krok po kroku, aby dobrze zrozumieć zasady rządzące cyfrowym światem. Oczywiście programowanie jest trudne, ale to samo dotyczy każdej innej dziedziny życia w której chce się zostać specjalistą. Nauka zaczyna się od podstaw i tak naprawdę trwa przez cały czas, a stopień trudności wzrasta wraz z nabytym doświadczeniem i umiejętnościami.

 

Mit 2. Dzieci są za małe, żeby programować

mit3Niektórzy są zdania, że dzieci powinny zająć się bawieniem lalkami, samochodzikami i nauką alfabetu. Jednak tak samo, jak uczą się każdej nowej umiejętności, dzieci przyswajają wiedzę i poznają nową dziedzinę w przystępnej formie. Mogą to być pierwsze kroki z Robotami Edison lub Ozobotami, robotami edukacyjnymi, które wprowadzają dzieci w świat programowania.  Wdrożenie pomysłów w życie odbywa się poprzez budowanie algorytmów przy pomocy  bloków i przypomina to nieco budowanie z klocków LEGO. Dodatkowo, użycie robotów pozwala niemal natychmiast przetestować i obejrzeć rezultaty swojej pracy. Uczenie się poprzez wizualne bloki nie jest jedyną metodą, ale z pewnością pomoże zainteresować dzieci samym programowaniem. Dzieci mogą poznać cały proces rozwiązywania postawionego zadania poprzez zabawę, zaczynając od koncepcji, przez rozwiązanie, aż do sprawdzenia rozwiązania. Okres, kiedy odkrywane są przez dzieci wszelkie konotacje i zależności w otaczającym świecie, jest szczególnie odpowiedni na naukę programowania.

 

Mit 3. Programowanie nie jest dla wszystkich

Kolejny mit dotyczy tego, kto według (wciąż pogłębianych) stereotypów może być programistą - zamknięte w sobie nerdy o ścisłych umysłach. Istnieje powszechne przekonanie, że programiści to osoby, które brylują w matematycznym świecie, a ciągi algorytmiczne czytają jak książki. Programowanie jest nie tylko dla geniuszy! O ile pewne predyspozycje jak chociażby umiejętność logicznego myślenia są konieczne, to tak naprawdę programistą może zostać każdy. Kursy w naszej szkole są tak skonstruowane, że nie jest potrzebna żadna dodatkowa wiedza do rozpoczęcia przygody z programowaniem. Wystarczą dobre chęci, trochę samozaparcia i dużo cierpliwości, żeby przejść przez trudne początki.

 

Mit 4. Kodowanie jest nudne

mit3 Programowanie daje wiele możliwości - jest to świat w którym można tworzyć na nowo lub ulepszać gotowe projekty. Tak, jak budując miasto z klocków lub malując na papierze, dzieci mogą zrealizować swoje wizje. Różnicę stanowią jedynie narzędzia, które są konieczne do stworzenia konkretnego projektu. Cały proces rozwija kreatywność i pozwala na poszerzenie horyzontów. Wielu dorosłych uważa, że programowanie to zajęcie, którym powinny zainteresować się wyłącznie dzieci mające matematyczne predyspozycje, będące wyjątkowo bystre lub ponadprzeciętnie inteligentne. Jednak, jak w każdej innej dziedzinie, talent to tylko znikoma część składająca się na cały proces nauczania przebiegający dokładnie tak samo, jak w przypadku innych przedmiotów. Również w programowaniu jest wiele ścieżek - czy będzie to tworzenie gier komputerowych, backend, frontend a może big data - zależy od tego, w czym dziecko lepiej się czuje i nie musi być biegłe we wszystkim. Za to wspólnym mianownikiem dla możliwych ścieżek kariery programisty jest umiejętność logicznego myślenia, wyciągania wniosków i przewidywania skutków. Oczywiście dzieci, które szybciej opanują podstawy lub mają lepiej wykształcone zdolności matematyczne, mogą szybciej i pewniej ruszyć dalej, ale nie oznacza to, że świat programowania jest zarezerwowany tylko dla ludzi z wyjątkowymi umiejętnościami. Jak w każdej dziedzinie należy przejść przez długi proces nauczania i włożyć sporo wysiłku, aby dojść do upragnionego efektu. W zależności od predyspozycji dzieci, mogą się uczyć na programach blokowych,, a mogą od razu przejść na uczenie się języków programowania - nawet teraz jest już mnóstwo aplikacji, które w przyjazny sposób pozwolą na powtarzanie materiału i dalszy rozwój, a dodatkowo… tak naprawdę nie muszą zaczynać przy komputerze.

 

Mit 5. Programowanie zaburza poprawny rozwój komunikacji międzyludzkiej

mit3O tych powielanych stereotypach już wspominaliśmy, ale warto rozprawić się z tym mitem osobno. Programowanie, tak jak każda praca przy komputerze, gdzie wymagane jest odpowiednie skupienie i zaangażowanie, pochłania w momencie tworzenia i wymyślania rozwiązania. Jednak w żaden sposób nie jest to równoznaczne z byciem skrytym introwertykiem, który boi się odezwać do drugiego człowieka znajdującego się w pokoju. Tak samo, jak w przypadku każdej innej pracy, kodowanie wymaga skupienia na zadaniu, ale oprócz rozwiązywania danego problemu, bardzo często programiści pracują nad konkretnym zadaniem w większych grupach i choć każdy pisze swoje linijki kodu, to komunikacja jest niezbędna. W procesie uczenia się w szkole, tak samo dzieci muszą indywidualnie rozwiązywać zadania, ale nie oznacza to, że nie współpracują przy tym z innymi dziećmi. Innym aspektem wartym wspomnienia jest to, że często programiści muszą tworzyć odpowiednią dokumentację swojej pracy, która będzie zrozumiała dla pozostałych użytkowników.

 

A więc, czy moje dziecko powinno programować?

Mitów na temat programowania jest całkiem sporo, jednak zupełnie niezależnie od nich, nie można zaprzeczyć, że umiejętność nie tylko biernego obsługiwania urządzeń i aplikacji, ale przede wszystkim zdolność do ich zrozumienia, tworzenia i wprowadzania zmian - będzie jedną z bardziej pożądanych w skomputeryzowanym świecie. Nawet jeśli dziecko nie zostanie programistą, to zdolności techniczne będą niezbędne w staraniu się o pracę (oczywiście nie dotyczy to każdego stanowiska, ale znacznej większości). Naukę programowania można porównać do sportu, im wcześniej zaczniemy, tym lepiej. Poza tym programowanie na pewno rozwinie kreatywność, cierpliwość, skrupulatność i umiejętność logicznego myślenia, które przydadzą się nie tylko w pracy przed komputerem.

 

Dodaj komentarz
Wszelkie prawa zastrzeżone